5. Het dieptepunt

Onwetendheid

In mei 2022, na mijn eerste terugval door Long Covid, dacht ik dat ik weer op de goede weg was. Ik had een maand lang voorzichtig opgebouwd. Elke twee dagen een half uur extra werken. Het leek goed te gaan. Aan het einde van week vier werkte ik weer 8 uur per dag. Voor even.

Ik voelde me goed. Soms zelfs beter dan verwacht. Het leek alsof mijn energie bijna terug was en herstel goed ging.

Die vierde week eindigde met een relaxed weekendje weg met vrienden. Ik deed rustig aan, voor mijn doen. Beetje sightseeing, uit eten en een paar drankjes.

Achteraf zie ik het anders. Ik snakte naar ontspanning. Maar mijn lichaam trok nog niet aan de rem. Ik voelde niet op tijd dat ik moest liggen of slapen. In die zin ben ik ook maar mens.

Tweede terugval

Na dat weekend voelde ik me nog steeds goed. Ik kwam op tijd thuis om goed te slapen en ging maandagochtend weer aan het werk. Die ochtend belde mijn teamleider om te vragen hoe het ging.

Ik zei vol overtuiging dat ik er klaar voor was om weer fulltime te starten. Ik had er zin in. Ik was optimistisch. De week ervoor had ik al ongeveer 32 uur gewerkt.

Maar rond de middag liep ik even weg van mijn scherm. En toen begon het te draaien.

Mijn vriendin, die naast me zat, stelde voor dat ik ging liggen. Dat deed ik. Ik sliep twee uur.

Toen ik wakker werd, was ik nog steeds uitgeput. Ik ging een meeting in, maar alles ging traag. Mijn hoofd voelde zwaar. Ik hing met mijn ellebogen op het bureau om überhaupt te kunnen blijven zitten. Denken en praten gingen niet meer vanzelf.

Het dieptepunt

We zouden na werk even naar het strand gaan. Dat plan konden we snel vergeten. Mijn vriendin zag het eerder dan ik.

Ze kwam terug met haar laptop om een film op te zetten. En toen barstte ik in tranen uit. Niet omdat ik verdrietig was. Maar omdat ik zó moe was dat ik er geen grip meer op had. Ik wist niet wat er met me gebeurde.

Alles bewust

Na de meeting lunchten we samen. Ik was te moe om te bedenken wat ik wilde eten. Laat staan om iets te maken. Mijn vriendin maakte een boterham en sneed hem voor me in stukjes.

Op dat moment besefte ik iets geks. Ik had altijd gedacht dat mijn lichaam “gewoon” werkte. Automatisch. Maar nu niet meer.

Elke handeling kostte bewuste inspanning. Ik moest elke stap aansturen om die boterham te eten. Hand naar de vork. Vork pakken. Brood prikken. Naar mijn mond. Kauwen. Slikken. Alles ging in slow motion. Alsof mijn lichaam niet meer wist hoe het moest bewegen.

Tijdens het eten kon ik geen geluid verdragen. Geen muziek. Geen gesprek. Niets. Multitasken bestond niet meer.

Toen drong het door: dit was veel ernstiger dan ik had gedacht.

Niet uit te leggen

We probeerden ’s avonds een film te kijken. Na een paar minuten werd het te veel. Ik kon het bewegende beeld niet aan.

Toen belde mijn manager. Terwijl ik met hem praatte, moest ik huilen. Ik kon niet uitleggen hoe diep ik zat. Hoe weinig ik nog kon.

Ik kon het niet eens zelf inschatten. Niet voor de komende dagen. Niet eens voor de komende tien minuten. Dus uitleggen lukte al helemaal niet. Juist op het moment dat het zou helpen als iemand het begreep.

Arbo start

Tijdens dat gesprek meldde ik me ziek voor twee dagen. Later besefte ik hoe slecht het ging. Douchen lukte soms maar één keer in de drie dagen. Twintig meter naar de keuken lopen voelde als een workout. Ik meldde me nog eens ziek voor twee dagen.

Toch kreeg ik te horen dat ik die vrijdag een gesprek met de arbo-arts had. Er werd niet gevraagd of dat haalbaar was. Ik had ook geen energie om tegen te spreken. Ik was te uitgeput. En te onervaren in dit soort situaties.

De arbo-arts stelde voor om de maandag erop weer twee uur per dag te werken. Toen ik twijfelde, kwam er een alternatief: drie keer vier uur.

Ik dacht alleen maar: vier uur achter elkaar, dat lukt me echt niet.

Er werd gezegd dat ik jong en fit was. Dat het wel zou lukken. Dat ik het “gewoon moest proberen”. (Achteraf gezien heeft dit waarschijnlijk voor een veel langere hersteltijd gezorgd, en dus ook duur voor de werkgever.)

Reflectie

Herstel verloopt vaak niet in een rechte lijn. Ook als je denkt dat je vooruitgang boekt, kan je ineens terugvallen.

Wat het extra lastig maakt: in het geval van post-Covid (voor mij) geeft je lichaam niet op tijd duidelijke signalen. En als je nog niet weet wat de gevolgen zijn, neem je te laat rust.

Ik zie dit nu als onderdeel van leren. Ik leerde mijn “nieuwe” lichaam kennen. Ik leerde uiteindelijk eerder te stoppen. En leerde dat rust geen luxe is of iets wat ik flexibel kan inplannen, maar een basis moest gaan krijgen in mijn dagen.

Het helpt enorm als je omgeving je daar ruimte voor geeft. Ruimte om op tijd te stoppen. En ruimte om fouten te maken, zonder dat je hard wordt afgestraft.

Deze terugval was een harde les. Maar ook een belangrijk keerpunt in mijn herstel met Long Covid.